artık birşeyler yapabilmek için çalmak gerekiyor. en azından benim için ... büyüdükçe daha da iyi olur sanmaya devam etmeyi bıraktım sanırım.. daha çok karamsar gibiyim.. eski umarsızlığım gitti .. dağınıklığım son haddinde ama. kendimi buluP birleştiremiyorum.. aynı tondaki bir puzzle gibi saatlerde kendi başımda oturup sıkılı elimin tersiyle iteliyorum hayatımı düşüncelerimi bir kenara.. bir zamanlar inanmış olduğum onlara bağlanmış kopamamış olduğunm çoğu şeyi ardımda bırakıyorum. bakıyorum hala kopamamışım ama ardımda sürüklüyorum onları yırandıkça tanınmaz hale geliyorlar ama .. ama aşklar kalıyor hep en üstte en güzeli.. diğerleri bitmeden yıranmayacaklarmış gibi.. acı bile olsa dönü onları seyrediyorum bazen.. kopamadığım aşklarımı.. öyle bir durumdayım ki artık aşkları bile göremiyorum .. zamandan çalıyorum.